Art. 101. Ustanie prawa do świadczeń

Prawo do świadczeń ustaje:

1) gdy ustanie którykolwiek z warunków wymaganych do uzyskania tego prawa;

2) ze śmiercią osoby uprawnionej.

Komentarz do Art. 101.

Przepis określa dwie sytuacje, w których ustaje prawo do świadczeń. Pierwszą jest ustanie któregokolwiek z warunków wymaganych do uzyskania tego prawa. Oznacza to, że nie jest konieczne jednoczesne odpadnięcie wszystkich przesłanek. Wystarczy, aby przestał istnieć jeden z warunków, od których uzależniono uzyskanie prawa do świadczenia.

Drugą, odrębną przesłanką jest śmierć osoby uprawnionej. W takim przypadku prawo do świadczenia ustaje z powodu śmierci tej osoby.

Przepis posługuje się szerokim określeniem „świadczenia” i nie wylicza w tym miejscu poszczególnych ich rodzajów. Nie opisuje też szczegółowo warunków wymaganych do uzyskania prawa, lecz wskazuje skutek ich ustania. Kluczowe znaczenie ma zatem rozróżnienie między samym istnieniem prawa a spełnianiem warunków, od których to prawo zależy. Dopóki wymagane warunki pozostają spełnione, przepis nie przewiduje ustania prawa z pierwszej przyczyny. Gdy przestaje istnieć choćby jeden z nich, prawo ustaje. Niezależnie od tego skutek ten następuje także w razie śmierci osoby uprawnionej. Regulacja wyznacza więc końcowy moment istnienia prawa do świadczeń w dwóch podstawowych przypadkach, związanych albo z ustaniem wymaganej podstawy prawa, albo z osobą, której to prawo przysługuje.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 1251.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 100.Art. 101a.