Art. 72. Ustanie prawa do renty rodzinnej po ustąpieniu niezdolności

W razie ustania prawa do renty rodzinnej z powodu ustąpienia niezdolności do pracy stosuje się odpowiednio przepis art. 61.

Komentarz do Art. 72.

Przepis określa skutek ustania prawa do renty rodzinnej w szczególnej sytuacji, gdy przyczyną ustania tego prawa jest ustąpienie niezdolności do pracy. W takim przypadku nie ustanawia odrębnych, szczegółowych zasad, lecz nakazuje odpowiednio zastosować art. 61.

Kluczowe znaczenie mają więc dwa elementy. Po pierwsze, musi dojść do ustania prawa do renty rodzinnej. Po drugie, przyczyną tego ustania musi być ustąpienie niezdolności do pracy. Przepis nie odnosi się do każdej przyczyny ustania prawa do renty rodzinnej, lecz wyłącznie do tej, którą wskazuje wprost.

Sformułowanie „stosuje się odpowiednio” oznacza, że rozwiązanie przewidziane w art. 61 ma zostać wykorzystane także w sytuacji opisanej w art. 72, z uwzględnieniem jej specyfiki. Art. 72 pełni zatem funkcję przepisu odsyłającego, a treść art. 61 wyznacza zakres i sposób zastosowania tego odesłania. Sam art. 72 nie powtarza regulacji zawartej w art. 61, dlatego jego odczytanie wymaga uwzględnienia obu przepisów.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na wskazaniu, jaki mechanizm należy zastosować w razie ustania prawa do renty rodzinnej z powodu ustąpienia niezdolności do pracy. Ostateczny skutek prawny tej sytuacji wynika z połączenia warunku określonego w art. 72 z regulacją, do której przepis ten odsyła.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1998 r. poz. 1118.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 71.Art. 73.