Art. 3. Prawo do ekwiwalentu a zaspokojenie roszczeń przed wejściem w życie ustawy

1. Ekwiwalent nie przysługuje osobom uprawnionym, których roszczenia z tytułu prawa do bezpłatnego węgla zostały zaspokojone przed dniem wejścia w życie ustawy.

2. W przypadku gdy roszczenia, o których mowa w ust. 1, zostały częściowo zaspokojone ekwiwalent przysługuje w części niezaspokojonego roszczenia.

Komentarz do Art. 3.

Przepis określa, kiedy osobie uprawnionej nie przysługuje ekwiwalent pieniężny z tytułu prawa do bezpłatnego węgla, a kiedy może on obejmować jedynie niezaspokojoną część roszczenia. Decydujące znaczenie ma to, czy roszczenie zostało zaspokojone przed dniem wejścia w życie ustawy oraz w jakim zakresie.

Zgodnie z ust. 1 ekwiwalent nie przysługuje osobom uprawnionym, których roszczenia z tytułu prawa do bezpłatnego węgla zostały zaspokojone w całości przed dniem wejścia w życie ustawy. Oznacza to, że wcześniejsze pełne zaspokojenie roszczenia wyłącza prawo do ekwiwalentu na podstawie tego przepisu.

Ust. 2 dotyczy sytuacji, w której roszczenie zostało zaspokojone tylko częściowo. W takim przypadku ekwiwalent przysługuje wyłącznie w części odpowiadającej niezaspokojonemu roszczeniu. Przepis rozróżnia więc dwie sytuacje:

całkowite zaspokojenie roszczenia przed dniem wejścia w życie ustawy, które wyłącza ekwiwalent,
częściowe zaspokojenie roszczenia, które pozwala na przyznanie ekwiwalentu w zakresie pozostałej, niezaspokojonej części.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na powiązaniu prawa do ekwiwalentu z rzeczywistym stanem zaspokojenia roszczenia. Ekwiwalent nie obejmuje części, która została już zaspokojona, lecz odnosi się tylko do zakresu pozostającego niezaspokojonym. Przepis nie przewiduje natomiast ekwiwalentu dla osoby, której roszczenie zostało wcześniej zaspokojone w całości.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2024 r. poz. 1376.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2.Art. 4.