Art. 400. Odpowiednie stosowanie przepisów wobec podmiotów dominujących

Przepisy art. 395–399 stosuje się odpowiednio do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji będących jednostkami zależnymi dominującego podmiotu ubezpieczeniowego lub dominującego podmiotu nieregulowanego.

Komentarz do Art. 400.

Przepis określa zakres podmiotowy odpowiedniego stosowania regulacji zawartych w art. 395-399. Obejmuje on dwa rodzaje podmiotów: zakłady ubezpieczeń oraz zakłady reasekuracji, pod warunkiem że są one jednostkami zależnymi określonego podmiotu dominującego.

Warunkiem zastosowania tego przepisu jest więc występowanie powiązania zależności z jednym z podmiotów wskazanych w art. 400, czyli z:

dominującym podmiotem ubezpieczeniowym,
dominującym podmiotem nieregulowanym.

Przepis nie ustanawia odrębnych, szczegółowych obowiązków ani przesłanek dotyczących samego charakteru tych regulacji. Odsyła natomiast do art. 395-399 i nakazuje stosować je „odpowiednio”. Oznacza to, że regulacje te mają znaleźć zastosowanie także wobec wskazanych zakładów, z uwzględnieniem ich statusu jako jednostek zależnych oraz rodzaju działalności, jaką prowadzą, ubezpieczeniowej albo reasekuracyjnej. Zakres i sposób tego zastosowania wynikają z treści przepisów, do których następuje odesłanie.

Znaczenie praktyczne art. 400 polega na objęciu wspólnym mechanizmem regulacyjnym także tych zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, które pozostają w strukturze zależności od dominującego podmiotu ubezpieczeniowego lub dominującego podmiotu nieregulowanego. Dzięki temu przepisy art. 395-399 nie ograniczają się wyłącznie do podmiotów dominujących lub innych podmiotów wskazanych w tych przepisach, lecz mogą być stosowane również wobec ich jednostek zależnych, w zakresie wynikającym z odpowiedniego odesłania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 1844.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 399.Art. 401.