Art. 212. Język informacji przekazywanych organom nadzorczym

1. Organ nadzoru przekazuje informacje, oświadczenia i zaświadczenia organom nadzorczym innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej w języku urzędowym państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym krajowy zakład ubezpieczeń zamierza wykonywać działalność przez oddział lub w inny sposób niż przez oddział w ramach swobody świadczenia usług, chyba że organy nadzorcze tego państwa nie zgłoszą takiego wymogu.

2. Organ nadzoru może zgłosić wymóg przekazania mu w języku polskim informacji, oświadczeń i zaświadczeń dotyczących zagranicznego zakładu ubezpieczeń z innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który zamierza wykonywać działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez oddział lub w inny sposób niż przez oddział w ramach swobody świadczenia usług.

Komentarz do Art. 212.

Przepis określa zasady przekazywania informacji, oświadczeń i zaświadczeń między organami nadzoru w związku z transgraniczną działalnością ubezpieczeniową na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej. Dotyczy zarówno działalności wykonywanej przez oddział, jak i działalności prowadzonej w ramach swobody świadczenia usług, a więc bez tworzenia oddziału.

Zgodnie z ust. 1 organ nadzoru przekazuje wskazane dokumenty organowi nadzorczemu innego państwa członkowskiego, jeżeli krajowy zakład ubezpieczeń zamierza prowadzić tam działalność. Dokumenty powinny być sporządzone w języku urzędowym państwa, w którym działalność ma być wykonywana. Obowiązek ten nie powstaje, jeżeli organ nadzorczy tego państwa nie zgłosi wymogu przekazywania dokumentów w tym języku.

Ust. 2 reguluje sytuację odwrotną, gdy zagraniczny zakład ubezpieczeń z innego państwa członkowskiego zamierza wykonywać działalność w Polsce. W takim przypadku polski organ nadzoru może zażądać przekazania dotyczących tego zakładu informacji, oświadczeń i zaświadczeń w języku polskim. Uprawnienie to obejmuje działalność przez oddział oraz działalność wykonywaną w ramach swobody świadczenia usług.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu zasad komunikacji językowej między organami nadzorczymi. Przepis określa zarówno podstawowy język przekazywanych dokumentów przy działalności krajowego zakładu za granicą, jak i możliwość żądania języka polskiego przy działalności zagranicznego zakładu w Polsce. Rozwiązanie to porządkuje wymianę dokumentów potrzebnych do nadzoru nad działalnością ubezpieczeniową wykonywaną transgranicznie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 1844.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 211a.Art. 213.