Art. 220. Utrata mocy ustaw o zakładach i kredytach

Tracą moc:

1) ustawa z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r. poz. 89, z późn. zm.);

2) ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów udzielanych lekarzom, lekarzom stomatologom, pielęgniarkom, położnym oraz o umarzaniu tych kredytów (Dz. U. poz. 1406 oraz z 2002 r. poz. 1209).

Komentarz do Art. 220.

Przepis określa, które dwa wcześniejsze akty prawne tracą moc. Jego skutkiem jest wyłączenie tych ustaw z obowiązującego porządku prawnego, zgodnie z zakresem wskazanym w punktach 1 i 2.

W punkcie 1 wymieniono ustawę o zakładach opieki zdrowotnej. Oznacza to, że właśnie ten akt został objęty utratą mocy na podstawie tego przepisu. Punkt 2 dotyczy ustawy o dopłatach do oprocentowania kredytów udzielanych lekarzom, lekarzom stomatologom, pielęgniarkom i położnym oraz o umarzaniu tych kredytów. Przepis obejmuje więc zarówno regulację dotyczącą zakładów opieki zdrowotnej, jak i odrębną regulację dotyczącą określonych kredytów oraz zasad ich umarzania.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na jednoznacznym wskazaniu dwóch ustaw, które przestają obowiązywać. Wyliczenie ma charakter zamknięty, ponieważ przepis wymienia konkretne akty w dwóch punktach. Nie reguluje on szczegółowo praw i obowiązków wynikających z tych ustaw ani nie określa dodatkowych zasad postępowania, lecz rozstrzyga o ich utracie mocy. Dla ustalenia zakresu tego rozstrzygnięcia decydujące są nazwy aktów wskazane w punkcie 1 i punkcie 2.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2011 r. poz. 654.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

pielęgniarstwo

Art. 219.Art. 221.