Art. 193. Umorzenie zobowiązań w podatku dochodowym od osób prawnych

Przychody z tytułu umorzenia zobowiązań, o których mowa w art. 191 i art. 192, nie stanowią przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, z wyjątkiem zobowiązań zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.

Komentarz do Art. 193.

Przepis określa skutki podatkowe umorzenia zobowiązań wskazanych w art. 191 i art. 192. Jego podstawową zasadą jest to, że przychody uzyskane z tytułu takiego umorzenia nie są przychodem w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych. Oznacza to, że samo umorzenie zobowiązania objętego zakresem tych przepisów nie prowadzi, co do zasady określonej w art. 193, do powstania przychodu dla celów tego podatku.

Ustawa przewiduje jednak wyjątek. Zasada wyłączenia nie dotyczy zobowiązań, które zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. W odniesieniu do tej kategorii zobowiązań przepis nie wyłącza przychodu związanego z ich umorzeniem spod stosowania regulacji o podatku dochodowym od osób prawnych. Kluczowe znaczenie ma więc ustalenie dwóch elementów: czy umorzenie dotyczy zobowiązania, o którym mowa w art. 191 lub art. 192, oraz czy to zobowiązanie zostało zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na rozgraniczeniu sposobu traktowania podatkowego umorzonych zobowiązań. Zobowiązania objęte wskazanymi przepisami, które nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, korzystają z wyłączenia przewidzianego w art. 193. Natomiast zobowiązania zaliczone do takich kosztów zostały wyraźnie wyłączone spod tej zasady. Reguła ma zatem charakter ogólny, ale podlega ograniczeniu odnoszącemu się do sposobu wcześniejszego ujęcia zobowiązania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2011 r. poz. 654.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 192.Art. 194.