Art. 52. Utrata mocy ustawy o drogach publicznych

Traci moc ustawa z dnia 29 marca 1962 r. o drogach publicznych (Dz. U. poz. 90 oraz z 1971 r. poz. 115).

Komentarz do Art. 52.

Przepis ma charakter uchylający i reguluje los wcześniejszej ustawy dotyczącej dróg publicznych. Jego zasadnicza treść sprowadza się do stwierdzenia, że wskazana w nim ustawa „traci moc”, czyli przestaje obowiązywać jako akt prawny. Nie jest to przepis określający zasady budowy, utrzymania ani zarządzania drogami publicznymi, lecz regulacja porządkująca stan prawny przez usunięcie wcześniejszej ustawy z systemu obowiązujących przepisów.

Znaczenie tego przepisu polega na jednoznacznym wskazaniu aktu, który nie powinien być już traktowany jako podstawa prawna. Obejmuje to całą ustawę wymienioną w przepisie, a nie tylko wybrane jej artykuły lub poszczególne rozwiązania. Przepis nie przewiduje wyjątków, ograniczeń ani częściowego utrzymania jej mocy. Nie wskazuje również szczegółowych skutków dla konkretnych decyzji, postępowań lub praw i obowiązków, lecz formułuje ogólną regułę utraty mocy przez określoną ustawę.

W praktyce jest to przepis zamykający obowiązywanie wcześniejszej regulacji dotyczącej dróg publicznych. Jego zastosowanie polega przede wszystkim na rozstrzygnięciu, że ustawa wskazana w treści artykułu nie należy już do zbioru aktów, które mogą być przywoływane jako obowiązujące źródło regulacji w tym zakresie. Art. 52 nie ustanawia przy tym nowych norm materialnych, lecz pełni funkcję formalną i porządkującą.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1985 r. poz. 60.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 51.Art. 53.