Art. 13h. Pobór opłat drogowych przez partnera prywatnego

W przypadku zawarcia umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym opłaty, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 2, oraz opłatę dodatkową, o której mowa w art. 13f ust. 1, może pobierać partner prywatny.

Komentarz do Art. 13h.

Przepis określa, kto może pobierać określone opłaty w przypadku zawarcia umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym. Jeżeli taka umowa została zawarta, uprawnienie do pobierania może przysługiwać partnerowi prywatnemu. Dotyczy to dwóch kategorii opłat wskazanych w art. 13h:

opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1,
opłat, o których mowa w art. 13 ust. 2,

a także opłaty dodatkowej, o której mowa w art. 13f ust. 1.

Przepis nie ustanawia samodzielnie nowych rodzajów opłat ani nie określa ich wysokości. Odsyła w tym zakresie do wskazanych jednostek redakcyjnych, które identyfikują opłaty objęte regulacją. Jego przedmiotem jest wyłącznie możliwość ich pobierania przez partnera prywatnego w ramach umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym.

Użycie sformułowania „może pobierać” oznacza, że przepis przyznaje partnerowi prywatnemu takie uprawnienie, ale nie formułuje bezwzględnego nakazu pobierania opłat w każdym przypadku. Warunkiem zastosowania tej regulacji jest zawarcie umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym. Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu partnera prywatnego jako podmiotu, który może wykonywać czynność poboru opłat wymienionych w przepisie, w tym opłaty dodatkowej. Zakres tego uprawnienia jest ograniczony do opłat wyraźnie wskazanych przez odesłania do art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 2 oraz art. 13f ust. 1.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1985 r. poz. 60.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

opłaty

Art. 13f.Art. 13ha.