Art. 52. u.d.o. Stwierdzenie nieważności dowodu osobistego

1. Stwierdza się nieważność dowodu osobistego wydanego osobie, która we wniosku o jego wydanie podała nieprawdziwe dane.

2. Stwierdzenie nieważności dowodu osobistego, o którym mowa w ust. 1, następuje w drodze decyzji administracyjnej.

3. Decyzja, o której mowa w ust. 2, wydana w pierwszej instancji jest ostateczna.

4. (uchylony)

Komentarz do Art. 52. udo

Przepis określa przesłankę i tryb stwierdzenia nieważności dowodu osobistego. Dotyczy sytuacji, w której osoba, składając wniosek o wydanie dowodu osobistego, podała nieprawdziwe dane. Jeżeli taki dowód został wydany, stwierdza się jego nieważność. Oznacza to, że znaczenie ma nie samo złożenie wniosku, lecz podanie w nim danych niezgodnych z prawdą oraz wydanie na tej podstawie dowodu osobistego.

Stwierdzenie nieważności nie następuje w dowolnej formie. Zgodnie z ust. 2 musi nastąpić w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja jest więc formalnym sposobem rozstrzygnięcia sprawy i potwierdzenia nieważności konkretnego dowodu osobistego. Przepis nie określa w tym miejscu szczegółowego postępowania dowodowego ani organu właściwego do wydania decyzji.

Istotne znaczenie ma także zasada z ust. 3. Decyzja wydana w pierwszej instancji jest ostateczna. Przepis wiąże zatem z takim rozstrzygnięciem szczególny skutek procesowy, wskazując, że decyzja pierwszoinstancyjna ma charakter ostateczny. W praktyce regulacja tworzy prosty mechanizm: podanie nieprawdziwych danych we wniosku, wydanie dowodu osobistego, a następnie stwierdzenie jego nieważności w decyzji administracyjnej.

Ustęp 4 został uchylony, dlatego nie zawiera obecnie treści, która wpływałaby na stosowanie tego przepisu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2025 r. poz. 1753.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 51. udo Art. 53. udo