Art. 40. Dowody wysłania i otrzymania w publicznej usłudze doręczeń

Operator wyznaczony w ramach świadczenia publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego wystawia dowody wysłania i dowody otrzymania zgodnie ze standardem, o którym mowa w art. 26a ustawy z dnia 5 września 2016 r. o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej.

Komentarz do Art. 40.

Przepis określa obowiązek operatora wyznaczonego, który w ramach świadczenia publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego wystawia dwa rodzaje dokumentów: dowód wysłania oraz dowód otrzymania. Nie chodzi więc o dowolne potwierdzenie dokonania czynności, lecz o dowody związane konkretnie z wysłaniem i otrzymaniem przesyłki w ramach wskazanej usługi.

Istotnym elementem regulacji jest odesłanie do standardu określonego w art. 26a ustawy o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej. Oznacza to, że sposób wystawiania obu dowodów nie został opisany szczegółowo w tym przepisie, lecz ma odpowiadać wymaganiom wynikającym ze wskazanego standardu. Przepis łączy zatem obowiązek operatora z jednolitym sposobem dokumentowania przebiegu doręczenia elektronicznego.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na rozdzieleniu dwóch etapów doręczenia. Dowód wysłania odnosi się do przekazania przesyłki przez nadawcę, natomiast dowód otrzymania do jej odebrania. Dzięki temu dokumentacja związana z usługą obejmuje odrębne potwierdzenia tych czynności, wystawiane przez operatora wyznaczonego zgodnie z jednym, wskazanym w ustawie standardem. Przepis wskazuje więc zarówno podmiot odpowiedzialny za wystawianie dowodów, zakres tego obowiązku, jak i normę, według której powinny one zostać sporządzone.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2020 r. poz. 2320.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

doręczenia

Art. 39.Art. 41.