Art. 24. Roszczenie o naprawienie szkody za obwieszczenie w złej wierze

W przypadku dokonania przez dłużnika obwieszczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 1, w złej wierze, wierzycielowi, a także osobie trzeciej przysługuje roszczenie o naprawienie szkody.

Komentarz do Art. 24.

Przepis określa konsekwencje dokonania przez dłużnika obwieszczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 1, jeżeli nastąpiło ono w złej wierze. W takiej sytuacji wierzycielowi oraz osobie trzeciej przysługuje roszczenie o naprawienie szkody. Odpowiedzialność została więc powiązana z dwoma elementami: dokonaniem obwieszczenia przez dłużnika oraz jego złą wiarą. Samo dokonanie obwieszczenia nie jest w przepisie wskazane jako wystarczające do powstania roszczenia.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na tym, że obwieszczenie dokonane w złej wierze może prowadzić do odpowiedzialności wobec więcej niż jednej kategorii podmiotów. Uprawniony może być nie tylko wierzyciel, lecz także osoba trzecia, jeżeli poniosła szkodę w związku z takim działaniem. Przepis nie ogranicza roszczenia wyłącznie do wierzyciela ani nie uzależnia go od dodatkowych przesłanek wymienionych w tym artykule. Nie określa również wysokości naprawienia szkody ani szczegółowego sposobu dochodzenia roszczenia. Art. 24 pełni zatem funkcję ochronną i ma znaczenie dla oceny skutków obwieszczenia dokonanego niezgodnie z wymogiem dobrej wiary.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2020 r. poz. 1086.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 23.Art. 25.