Art. 8. Dodatkowe zabezpieczenia dokumentów publicznych przed fałszerstwem

Emitent dokumentu publicznego, w uzgodnieniu z Komisją, może wprowadzić, poza minimalnymi zabezpieczeniami przed fałszerstwem wymaganymi dla dokumentów publicznych danej kategorii, dodatkowe zabezpieczenia przed fałszerstwem.

Komentarz do Art. 8.

Przepis określa możliwość wprowadzenia dodatkowych zabezpieczeń w dokumencie publicznym. Uprawnienie to przysługuje emitentowi dokumentu publicznego, czyli podmiotowi, który taki dokument emituje. Nie może on jednak działać całkowicie samodzielnie, ponieważ dodatkowe zabezpieczenia wprowadza w uzgodnieniu z Komisją.

Regulacja rozróżnia dwa poziomy ochrony przed fałszerstwem. Pierwszy stanowią minimalne zabezpieczenia wymagane dla dokumentów publicznych danej kategorii. Ich istnienie jest punktem wyjścia i przepis nie odnosi się do ich ustanawiania, lecz do zabezpieczeń wykraczających ponad ten minimalny poziom. Drugi poziom to zabezpieczenia dodatkowe, które emitent może wprowadzić, jeżeli zostaną uzgodnione z Komisją.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na pozostawieniu emitentowi możliwości zwiększenia ochrony dokumentu publicznego ponad standard przewidziany dla jego kategorii. Rozwiązanie to ma charakter fakultatywny, ponieważ użyte w przepisie słowo „może” oznacza, że wprowadzenie dodatkowych zabezpieczeń jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem. Jednocześnie skorzystanie z tej możliwości wymaga uzgodnienia z Komisją. Przepis nie wskazuje rodzaju dodatkowych zabezpieczeń ani nie określa szczegółowej procedury uzgodnienia. Wynika z niego natomiast jasno, że dodatkowe środki mają służyć temu samemu celowi co zabezpieczenia minimalne, czyli ochronie dokumentu publicznego przed fałszerstwem.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2019 r. poz. 53.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

dokumenty

dokumenty publiczne

Art. 7a.Art. 11.