Art. 90. Opłata za dostęp do usługi i zasady jej wnoszenia

1. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz sposób i terminy wnoszenia opłaty za dostęp do usługi, o której mowa w art. 89 ust. 1, uwzględniając koszty funkcjonowania usługi.

2. Opłata za każdorazowe skorzystanie z usługi nie może być wyższa niż 0,1 % przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, o którym mowa w art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Komentarz do Art. 90.

Przepis określa zasady ustalania opłaty za dostęp do usługi, o której mowa w art. 89 ust. 1. Upoważnia Radę Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, trzech elementów związanych z tą opłatą: jej wysokości, sposobu wnoszenia oraz terminów wnoszenia. Oznacza to, że sama ustawa wskazuje ramy odpłatności, natomiast szczegółowe rozwiązania mają zostać określone w akcie wykonawczym.

Przy ustalaniu opłaty Rada Ministrów ma uwzględnić koszty funkcjonowania usługi. Jest to kryterium, które powinno być brane pod uwagę przy określaniu wysokości należności. Jednocześnie przepis wprowadza wyraźne ograniczenie maksymalnej opłaty. Za każde skorzystanie z usługi nie może ona wynosić więcej niż 0,1% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, wskazanego w art. 20 pkt 1 lit. a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na połączeniu szczegółowej regulacji wykonawczej z ustawowym limitem. Rozporządzenie może określić, ile wynosi opłata oraz w jaki sposób i w jakich terminach należy ją wnosić, ale wysokość należności za pojedyncze skorzystanie z usługi nie może przekroczyć ustawowego poziomu. Przepis wyznacza więc zarówno podstawę do ustalenia opłaty, jak i granicę, której nie można przekroczyć.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2022 r. poz. 350.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 89.Art. 91.