Art. 1. Zakres ustawy i zasady finansowania zapomogi

Ustawa określa warunki nabywania prawa do zapomogi pieniężnej oraz zasady wypłaty i finansowania tej zapomogi.

Komentarz do Art. 1.

Przepis wyznacza podstawowy zakres regulacji ustawy. Wskazuje, że przedmiotem ustawy jest „zapomoga pieniężna”, a regulacja obejmuje trzy zasadnicze obszary: warunki nabywania prawa do zapomogi, zasady jej wypłaty oraz zasady jej finansowania. Oznacza to, że ustawa ma określać zarówno przesłanki, od których zależy powstanie prawa do tego świadczenia, jak i reguły postępowania po ustaleniu tego prawa oraz sposób zapewnienia środków na jego realizację.

Art. 1 pełni funkcję przepisu wyznaczającego zakres tematyczny całej ustawy. Nie wskazuje jednak, kto konkretnie może nabyć prawo do zapomogi, jakie wymagania muszą zostać spełnione ani w jakiej wysokości i terminie zapomoga jest wypłacana. Nie określa również źródła finansowania ani szczegółowych zasad ponoszenia kosztów. Te elementy mieszczą się w zakresie spraw, które ustawa ma regulować, lecz nie zostały rozstrzygnięte w przytoczonym przepisie.

Znaczenie praktyczne tego przepisu polega przede wszystkim na uporządkowaniu materii ustawy. Z jego treści wynika, że dla pełnego ustalenia zasad korzystania z zapomogi konieczne jest zapoznanie się z dalszymi regulacjami dotyczącymi nabywania prawa, wypłaty i finansowania. Sam art. 1 nie stanowi więc samodzielnej podstawy do ustalenia, komu zapomoga przysługuje ani jak przebiega jej wypłata. Regularnie rozdziela natomiast trzy odrębne kwestie, które tworzą zasadniczą konstrukcję regulacji: uzyskanie prawa do świadczenia, jego realizację oraz pokrycie związanych z tym wydatków.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2005 r. poz. 852.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2.