Art. 5. Wysokość dodatkowego rocznego świadczenia

Dodatkowe roczne świadczenie pieniężne przysługuje w wysokości najniższej emerytury, o której mowa w art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych obowiązującej od dnia 1 marca roku, w którym wypłacane jest dodatkowe roczne świadczenie pieniężne.

Komentarz do Art. 5.

Przepis określa wysokość dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego dla emerytów i rencistów. Świadczenie przysługuje w kwocie odpowiadającej najniższej emeryturze, o której mowa w art. 85 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Oznacza to, że wysokość dodatkowego świadczenia nie została w tym przepisie określona jako osobna, stała kwota, lecz została powiązana z kwotą najniższej emerytury wskazaną w innym przepisie.

Dla ustalenia wysokości świadczenia znaczenie ma kwota najniższej emerytury obowiązująca od dnia 1 marca roku, w którym wypłacane jest dodatkowe roczne świadczenie pieniężne. Przyjęty mechanizm łączy więc wysokość świadczenia z okresem jego wypłaty. Kwotę należy ustalać według najniższej emerytury obowiązującej w tym samym roku, a nie według kwoty z dowolnego wcześniejszego okresu.

Art. 5 reguluje wyłącznie wysokość świadczenia. Nie określa w tym miejscu warunków nabycia prawa do niego, terminu wypłaty ani zasad ustalania, komu świadczenie przysługuje. Jego praktyczne znaczenie polega na wskazaniu sposobu obliczenia należnej kwoty, przez odwołanie do najniższej emerytury obowiązującej od 1 marca roku wypłaty.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2020 r. poz. 321.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

świadczenia pieniężne

ubezpieczenia społeczne

Art. 4.Art. 6.