Art. 400c. Obowiązki cudzoziemca i pozbawienie świadczeń

1. W decyzji o przyznaniu świadczeń, o których mowa w art. 400a ust. 1, cudzoziemca można zobowiązać do:

1) zgłaszania się w określonych odstępach czasu do organu Straży Granicznej wskazanego w decyzji,

2) przekazania dokumentu podróży do depozytu organowi wskazanemu w decyzji,

3) zamieszkiwania w miejscu wyznaczonym w decyzji

do dnia wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, przekazania go do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej lub udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany.

2. Cudzoziemca pozbawia się świadczeń, o których mowa w art. 400a ust. 1, w drodze decyzji, jeżeli:

1) nie stawił się w miejscu zamieszkania wyznaczonym w decyzji o przyznaniu świadczeń, o których mowa w art. 400a ust. 1, w terminie 2 dni od dnia jej wydania;

2) opuścił miejsce zamieszkania wyznaczone w decyzji o przyznaniu świadczeń, o których mowa w art. 400a ust. 1, i nie powrócił do niego przez okres dłuższy niż 2 dni bez usprawiedliwionej przyczyny;

3) nie zgłasza się w określonych odstępach czasu do organu Straży Granicznej wskazanego w decyzji o przyznaniu świadczeń, o których mowa w art. 400a ust. 1;

4) opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Komentarz do Art. 400c.

Przepis określa dodatkowe obowiązki, które mogą zostać nałożone na cudzoziemca w decyzji o przyznaniu świadczeń, o których mowa w art. 400a ust. 1. Obowiązki te mają służyć ustaleniu miejsca pobytu cudzoziemca i zapewnieniu jego kontaktu z organami Straży Granicznej. Decyzja może zobowiązywać cudzoziemca do:

zgłaszania się w określonych odstępach czasu do wskazanego organu Straży Granicznej,
przekazania dokumentu podróży do depozytu organowi wskazanemu w decyzji,
zamieszkiwania w miejscu określonym w decyzji.

Obowiązek zamieszkiwania w wyznaczonym miejscu może trwać do wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, przekazania go do innego państwa wskazanego w przepisie albo udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany. Przepis wskazuje więc nie tylko możliwe ograniczenia związane z przyznaniem świadczeń, lecz także maksymalny okres obowiązywania jednego z nich.

Cudzoziemca pozbawia się świadczeń w drodze decyzji, jeżeli naruszy określone warunki. Dotyczy to przede wszystkim niestawienia się w wyznaczonym miejscu zamieszkania w ciągu 2 dni od wydania decyzji, opuszczenia tego miejsca i niepowrotu przez okres dłuższy niż 2 dni bez usprawiedliwionej przyczyny albo niestawiania się w wymaganych odstępach czasu w organie Straży Granicznej. Samodzielne opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej również stanowi podstawę pozbawienia świadczeń. W praktyce przepis wiąże korzystanie ze świadczeń z przestrzeganiem obowiązków wskazanych w decyzji i przewiduje ich utratę w razie określonych naruszeń.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2013 r. poz. 1650.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 400b.Art. 400d.