Art. 360. Zezwolenie na tranzyt drogą powietrzną

Tranzyt drogą powietrzną może być przeprowadzony po uzyskaniu zezwolenia na taki tranzyt, udzielonego przez organ centralny innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, chyba że co innego wynika z umów międzynarodowych.

Komentarz do Art. 360.

Przepis określa podstawowy warunek przeprowadzenia tranzytu drogą powietrzną. Taki tranzyt może się odbyć po uzyskaniu zezwolenia udzielonego przez organ centralny innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Oznacza to, że zgoda na tranzyt powinna pochodzić od właściwego organu centralnego państwa członkowskiego, a jej uzyskanie poprzedza przeprowadzenie tranzytu.

Regulacja wskazuje zatem zarówno formę wymaganego uprawnienia, czyli zezwolenie, jak i podmiot, który je wydaje. Przepis nie opisuje trybu składania wniosku, warunków wydania zezwolenia ani jego treści. Ogranicza się do ustanowienia wymogu uzyskania takiej zgody.

Znaczenie tego przepisu polega na tym, że sam zamiar przeprowadzenia tranzytu drogą powietrzną nie jest wystarczający. Konieczne jest wcześniejsze uzyskanie zezwolenia od organu centralnego innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. W praktyce przepis wskazuje więc, że dla legalnego przeprowadzenia tranzytu istotne jest ustalenie właściwego organu oraz posiadanie udzielonego przez niego zezwolenia.

Jednocześnie zasada ta nie ma charakteru bezwzględnego. Przepis przewiduje wyjątek, jeżeli co innego wynika z umów międzynarodowych. Oznacza to, że postanowienia takich umów mogą odmiennie regulować kwestię zgody wymaganej przy tranzycie drogą powietrzną. W takim przypadku znaczenie ma rozwiązanie przyjęte w danej umowie, a nie wyłącznie ogólna zasada określona w tym przepisie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2013 r. poz. 1650.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 359c.Art. 361.