Art. 238. Podwyższenie opłaty za zawinioną utratę lub zniszczenie dokumentu

W przypadku zawinionej utraty lub zawinionego zniszczenia dokumentów, o których mowa w art. 226 pkt 1–3 i 5, opłatę za wymianę tych dokumentów podwyższa się do 300 % w stosunku do opłat określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 239 ust. 1.

Komentarz do Art. 238.

Przepis określa szczególną wysokość opłaty za wymianę niektórych dokumentów w razie ich zawinionej utraty albo zawinionego zniszczenia. Chodzi wyłącznie o dokumenty wskazane w art. 226 pkt 1-3 i 5, a więc zakres przepisu jest ograniczony do tej grupy dokumentów.

Warunkiem zastosowania podwyższonej opłaty jest zawinienie osoby, która dokument utraciła lub go zniszczyła. Sam fakt utraty albo zniszczenia dokumentu nie został w tym przepisie wskazany jako wystarczający. Przepis wiąże podwyższenie opłaty z takim sposobem powstania sytuacji, za który można przypisać winę.

Wysokość opłaty za wymianę dokumentu podwyższa się do 300% opłaty określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 239 ust. 1. Oznacza to, że punktem odniesienia jest opłata ustalona w tych przepisach, a regulacja z art. 238 określa podwyższony poziom należności w konkretnym przypadku. Przepis nie ustanawia odrębnej, stałej kwoty, lecz odsyła do opłaty określonej w przepisach wykonawczych.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na tym, że zawiniona utrata lub zniszczenie dokumentu powoduje wyższą opłatę przy jego wymianie. Podwyższenie dotyczy tylko wymiany dokumentów objętych art. 226 pkt 1-3 i 5 oraz tylko wtedy, gdy utrata lub zniszczenie miały charakter zawiniony.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2013 r. poz. 1650.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 237.Art. 239.