Art. 106j. Wyłączenie przepisów dla cudzoziemców przebywających za granicą

Przepisów art. 105 ust. 1 i art. 106–106i nie stosuje się do wniosku o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1 i art. 139o ust. 1, oraz zezwolenia, o którym mowa w art. 159 ust. 1 lub art. 160 pkt 1, 3, 4 lub 6, cudzoziemcowi przebywającemu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Komentarz do Art. 106j.

Przepis ustanawia szczególne wyłączenie dotyczące cudzoziemca, który w chwili składania wniosku albo prowadzenia sprawy przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W takiej sytuacji nie stosuje się przepisów art. 105 ust. 1 oraz art. 106-106i, ale tylko w odniesieniu do ściśle wskazanych rodzajów zezwoleń.

Wyłączenie obejmuje wniosek o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1 lub art. 139o ust. 1. Dotyczy również zezwolenia wskazanego w art. 159 ust. 1, a także zezwoleń wymienionych w art. 160 pkt 1, 3, 4 lub 6. Przepis posługuje się zamkniętym wyliczeniem, dlatego jego zakres jest ograniczony zarówno przez rodzaj zezwolenia, jak i przez miejsce pobytu cudzoziemca.

Znaczenie praktyczne polega na tym, że wskazane regulacje proceduralne nie mają zastosowania do spraw dotyczących wymienionych zezwoleń, jeżeli cudzoziemiec przebywa poza Polską. Sam art. 106j nie opisuje jednak dalszego przebiegu postępowania, nie określa dodatkowych warunków uzyskania zezwolenia ani nie rozstrzyga o jego udzieleniu. Jego funkcją jest wyłącznie wyłączenie stosowania art. 105 ust. 1 i art. 106-106i w precyzyjnie określonych przypadkach. Warunkiem zastosowania przepisu pozostaje łączne wystąpienie dwóch elementów: cudzoziemiec musi przebywać poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, a sprawa musi dotyczyć jednego z zezwoleń wskazanych w tym przepisie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2013 r. poz. 1650.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 106i.Art. 106k.