Art. 48. Oznakowanie środków spożywczych w języku polskim

1. (uchylony)

2. Środki spożywcze wprowadzane do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej muszą być oznakowane w języku polskim. Środki spożywcze mogą być ponadto oznakowane w innych językach.

3. Wymóg znakowania w języku polskim nie dotyczy środków spożywczych przeznaczonych do wywozu poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Komentarz do Art. 48.

Przepis określa zasady dotyczące języka, w jakim oznakowuje się środki spożywcze. Zgodnie z ust. 2 środki spożywcze wprowadzane do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej muszą mieć oznakowanie w języku polskim. Oznakowanie może jednocześnie zostać sporządzone w innych językach, co oznacza, że użycie dodatkowego języka nie zastępuje obowiązku zastosowania języka polskiego.

Kluczowe znaczenie ma rozróżnienie między środkami spożywczymi przeznaczonymi do obrotu na terytorium Polski a produktami przeznaczonymi do wywozu poza to terytorium. W odniesieniu do tych drugich ust. 3 wyłącza wymóg znakowania w języku polskim. Wyjątek dotyczy więc środków spożywczych przeznaczonych do wywozu poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W praktyce przepis wyznacza podstawową zasadę językową dla oznakowania produktów obecnych na polskim rynku, a zarazem odrębnie traktuje produkty eksportowe. Zakres regulacji obejmuje samo wymaganie użycia języka polskiego oraz możliwość stosowania innych języków. Ust. 1 został uchylony, dlatego nie zawiera obecnie obowiązującej treści normatywnej.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2006 r. poz. 1225.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 45.Art. 50.