Art. 62. Zaostrzenie kary za ponowne podobne wykroczenie lub przestępstwo

Jeśli sprawca ukarany lub skazany za czyny zabronione, o których mowa w art. 54–61, w ciągu 2 lat od ostatniego ukarania lub skazania, popełnia ponownie podobne umyślne wykroczenie lub przestępstwo, sąd może wymierzyć karę do górnej granicy jej ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.

Komentarz do Art. 62.

Przepis określa szczególną zasadę wymiaru kary wobec osoby, która wcześniej została ukarana lub skazana za czyn zabroniony wskazany w art. 54-61, a następnie ponownie popełnia podobne umyślne wykroczenie lub przestępstwo. Zastosowanie tej zasady zależy od spełnienia kilku przesłanek łącznie.

Po pierwsze, sprawca musi mieć wcześniejsze ukaranie lub skazanie za czyn objęty zakresem art. 54-61. Po drugie, ponowne podobne wykroczenie lub przestępstwo musi zostać popełnione w ciągu 2 lat od ostatniego ukarania lub skazania. Po trzecie, ponowny czyn musi być umyślny i podobny do wcześniejszego. Przepis obejmuje zarówno wykroczenie, jak i przestępstwo.

Skutkiem spełnienia tych warunków jest możliwość zastosowania przez sąd podwyższonej górnej granicy kary. Sąd może wymierzyć karę do wysokości ustawowego maksimum przewidzianego za dany czyn, zwiększonego o połowę. Nie oznacza to automatycznego podwyższenia kary w każdej takiej sprawie, ponieważ przepis posługuje się sformułowaniem „sąd może”. Regulacja wprowadza więc możliwość surowszej reakcji na powtórne, podobne i umyślne naruszenie, jeżeli nastąpiło ono w określonym czasie od wcześniejszego ukarania lub skazania. Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że w opisanej sytuacji maksymalny poziom kary może być wyższy niż wynikający z podstawowego ustawowego zagrożenia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2009 r. poz. 504.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 61.Art. 63.