Art. 7. Amnestia za wykroczenia

1. Przebacza się i puszcza w niepamięć wykroczenia popełnione przed dniem 21 lipca 1984 r. z powodów politycznych lub na tle konfliktów społecznych, a nie wykonane kary - daruje się.

2. W sprawach o wykroczenia inne niż wymienione w ust. 1, z wyjątkiem wykroczeń o charakterze spekulacyjnym, orzeczone prawomocnie kary aresztu i kary ograniczenia wolności - daruje się; przepis art. 2 stosuje się odpowiednio.

Komentarz do Art. 7.

Przepis określa zakres amnestii dotyczącej wykroczeń oraz kar za takie czyny. W pierwszej grupie mieszczą się wykroczenia popełnione przed dniem granicznym wskazanym w ust. 1, jeżeli zostały popełnione z powodów politycznych albo na tle konfliktów społecznych. W odniesieniu do tych wykroczeń ustawa przewiduje ich „przebaczenie” i „puszczenie w niepamięć”. Oznacza to także darowanie kar, które nie zostały jeszcze wykonane.

Ust. 2 obejmuje inną kategorię spraw. Dotyczy wykroczeń innych niż te opisane w ust. 1, ale z wyłączeniem wykroczeń o charakterze spekulacyjnym. W tych sprawach darowane są prawomocnie orzeczone kary aresztu oraz kary ograniczenia wolności. Przepis nie obejmuje więc wszystkich kar ani wszystkich wykroczeń, lecz tylko wskazane rodzaje kar związane z określoną kategorią czynów. Zastosowanie art. 2 następuje odpowiednio, co oznacza, że reguły przewidziane w tym przepisie mają być uwzględniane w zakresie dostosowanym do sytuacji opisanej w art. 7.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na tym, że w określonych przypadkach następuje rezygnacja z wykonania nieodbytych kar. Ustęp 1 koncentruje się na przyczynach popełnienia wykroczenia, natomiast ust. 2 na rodzaju wykroczenia i rodzaju prawomocnie orzeczonej kary. Rozróżnienie to wyznacza granice zastosowania amnestii i wskazuje, które sytuacje zostały objęte darowaniem.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1984 r. poz. 192.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 6.Art. 8.