Art. 17. Sposób rozdysponowania kontyngentu

1. Minister właściwy do spraw gospodarki, ustanawiając kontyngent określi sposób jego rozdysponowania zgodnie z art. 18.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki, określając sposób rozdysponowania kontyngentu, stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 1, może określić wielkość transzy.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki, określając sposób rozdysponowania kontyngentu, stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 i 3, określi terminy składania i rozpatrywania wniosków o udzielenie pozwolenia.

4. Minister właściwy do spraw gospodarki, określając sposób rozdysponowania kontyngentu, stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 3, określi okres odniesienia, kwotę gwarantowaną oraz minimalną ilość lub wartość towarów, którymi obrót z zagranicą w okresie odniesienia jest warunkiem uznania za importera lub eksportera tradycyjnego.

5. Minister właściwy do spraw gospodarki, określając sposób rozdysponowania kontyngentu, stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 3, może określić wielkość transzy dla importerów nietradycyjnych.

Komentarz do Art. 17.

Przepis określa zadania ministra właściwego do spraw gospodarki związane z rozdysponowaniem kontyngentu. Ustanawiając kontyngent, minister ma obowiązek określić sposób jego rozdysponowania zgodnie z art. 18. Oznacza to, że sposób podziału kontyngentu powinien zostać wskazany już na etapie ustanawiania tego kontyngentu.

Zakres wymaganych ustaleń zależy od rozwiązania przewidzianego w art. 18 ust. 1. Jeżeli sposób rozdysponowania kontyngentu opiera się na art. 18 ust. 1 pkt 1, minister może określić wielkość transzy. W przypadku zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 i 3 minister określa terminy składania oraz rozpatrywania wniosków o udzielenie pozwolenia. Terminy te stanowią element organizacji postępowania dotyczącego przyznawania pozwoleń w ramach kontyngentu.

Szczegółowe wymagania dotyczą sposobu rozdysponowania kontyngentu stosowanego na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 3. Minister określa wtedy okres odniesienia, kwotę gwarantowaną oraz minimalną ilość lub wartość towarów, którymi obrót z zagranicą w okresie odniesienia jest warunkiem uznania podmiotu za importera lub eksportera tradycyjnego. Przepis pozwala również określić wielkość transzy dla importerów nietradycyjnych.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu, jakie elementy muszą lub mogą zostać ustalone przy podziale kontyngentu. Sformułowanie „określi” oznacza obowiązek dokonania danego ustalenia, natomiast „może określić” pozostawia ministrowi możliwość jego wprowadzenia. Regulacja różnicuje więc zakres decyzji zależnie od podstawy wskazanej w art. 18 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 oraz od kategorii importerów.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2019 r. poz. 1606.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 16.Art. 18.