Art. 997. k.p.c. Zażalenie

Na postanowienie sądu co do przybicia przysługuje zażalenie. Podstawą zażalenia nie mogą być takie uchybienia przepisów postępowania, które nie naruszają praw skarżącego.

Komentarz do Art. 997. kpc

Przepis reguluje możliwość zaskarżenia postanowienia sądu dotyczącego przybicia. Wprost przewiduje, że na takie postanowienie przysługuje zażalenie, a więc czynność procesowa zmierzająca do zakwestionowania rozstrzygnięcia sądu może dotyczyć właśnie postanowienia co do przybicia. Zakres tej regulacji jest jednak ograniczony przez drugie zdanie przepisu.

Podstawą zażalenia nie mogą być bowiem wszelkie uchybienia przepisom postępowania. Znaczenie mają tylko takie naruszenia, które naruszają prawa skarżącego. Oznacza to, że samo stwierdzenie nieprawidłowości w przebiegu postępowania nie wystarcza, jeżeli uchybienie pozostaje bez wpływu na prawa osoby wnoszącej zażalenie. Przepis wiąże więc dopuszczalną podstawę zaskarżenia z podwójnym warunkiem: musi wystąpić uchybienie przepisom postępowania i musi ono naruszać prawa skarżącego.

W praktyce regulacja wyznacza granice kontroli postanowienia co do przybicia. Zażalenie jest przewidzianym środkiem zaskarżenia, ale jego uzasadnienie powinno odnosić się do uchybienia, które dotyka praw skarżącego. Naruszenia pozbawione takiego skutku nie mogą stanowić podstawy zażalenia. Przepis nie określa natomiast terminu wniesienia zażalenia, wymagań formalnych tego pisma ani sposobu rozpoznania środka zaskarżenia. Na jego podstawie można zatem wskazać samą możliwość zaskarżenia oraz materialne ograniczenie zarzutów, bez wyprowadzania dalszych reguł postępowania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 468.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 996. kpc Art. 998. kpc