Art. 1042. k.p.c. Złożenie do depozytu; oddanie na przechowanie

Jeżeli rzeczy odebranej dłużnikowi nie można niezwłocznie wydać wierzycielowi, komornik złoży ją do depozytu sądowego albo odda na przechowanie na koszt i niebezpieczeństwo wierzyciela.

Komentarz do Art. 1042. kpc

Przepis określa sposób postępowania z rzeczą odebraną dłużnikowi, jeżeli jej natychmiastowe wydanie wierzycielowi nie jest możliwe. W takiej sytuacji komornik ma dwie możliwości: może złożyć rzecz do depozytu sądowego albo oddać ją na przechowanie. Oba rozwiązania służą zabezpieczeniu rzeczy do czasu, gdy będzie mogła zostać wydana wierzycielowi.

Z przepisu wynika, że wybór między depozytem sądowym a przechowaniem należy do komornika. Nie wskazano dodatkowych przesłanek, które ograniczałyby zastosowanie któregoś z tych sposobów. Decydujące znaczenie ma to, że rzecz została już odebrana dłużnikowi, ale nie można jej niezwłocznie przekazać wierzycielowi.

Istotne jest także przypisanie kosztów i ryzyka. Jeżeli rzecz zostanie oddana na przechowanie, odbywa się to na koszt i niebezpieczeństwo wierzyciela. Oznacza to, że wierzyciel ponosi związane z tym koszty oraz ryzyko dotyczące rzeczy w okresie przechowywania. Przepis nie uzależnia tego skutku od dodatkowej zgody wierzyciela ani od wskazania przyczyn, dla których wydanie rzeczy jest niemożliwe. W praktyce regulacja zapewnia ciągłość postępowania, ponieważ brak możliwości natychmiastowego wydania rzeczy nie oznacza konieczności pozostawienia jej u dłużnika.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 468.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 1041. kpc Art. 1043. kpc