Art. 10. k.p.c. Ugoda sądowa

W sprawach, w których zawarcie ugody jest dopuszczalne, sąd dąży w każdym stanie postępowania do ich ugodowego załatwienia, w szczególności przez nakłanianie stron do mediacji.

Komentarz do Art. 10. kpc

Przepis określa sposób działania sądu w sprawach, w których zawarcie ugody jest dopuszczalne. W takich sprawach sąd powinien dążyć do ugodowego zakończenia sporu na każdym etapie postępowania. Oznacza to, że cel polegający na polubownym załatwieniu sprawy nie jest ograniczony do jego początku ani do konkretnej czynności procesowej. Sąd ma uwzględniać możliwość ugodowego rozwiązania sprawy w każdym stanie postępowania.

Przepis wskazuje również szczególny sposób realizacji tego celu, czyli nakłanianie stron do mediacji. Mediacja została wymieniona jako przykład działania podejmowanego przez sąd, a użycie zwrotu „w szczególności” wskazuje, że dążenie do ugody nie ogranicza się wyłącznie do tej formy. Jednocześnie przepis nie przesądza, że każda sprawa zakończy się ugodą ani że strony muszą ją zawrzeć. Określa przede wszystkim zadanie sądu, którym jest podejmowanie działań ukierunkowanych na ugodowe załatwienie sprawy, o ile zawarcie ugody w danej sprawie jest dopuszczalne.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na tym, że postępowanie sądowe może być prowadzane z uwzględnieniem możliwości porozumienia stron, a nie wyłącznie zmierzać do rozstrzygnięcia sporu przez sąd. Przepis obejmuje cały tok postępowania i podkreśla, że mediacja stanowi jeden z podstawowych sposobów skłaniania stron do poszukiwania ugodowego rozwiązania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 468.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 9¹. kpc Art. 11. kpc