Art. 9. Żegluga pod polską banderą i czasowy przewóz między portami

§ 1. Żeglugę pod polską banderą może uprawiać tylko statek o polskiej przynależności.

§ 2. (uchylony)

§ 3. Terenowy organ administracji morskiej, na którego obszarze działania znajduje się port rozpoczęcia podróży, może w uzasadnionych przypadkach zezwolić na wykonywanie przez czas oznaczony stałego przewozu między portami polskimi przez statek podnoszący banderę państwa innego niż państwo członkowskie Unii Europejskiej.

Komentarz do Art. 9.

Przepis określa podstawową zasadę wykonywania żeglugi pod polską banderą oraz przewiduje od niej ograniczony wyjątek. Zgodnie z § 1 może ją uprawiać wyłącznie statek o polskiej przynależności. Oznacza to, że podnoszenie polskiej bandery jest powiązane z posiadaniem przez statek polskiej przynależności, a nie tylko z miejscem rozpoczęcia lub wykonywania rejsu.

§ 2 został uchylony, więc nie zawiera obowiązującej regulacji. Znaczenie praktyczne ma przede wszystkim § 3, który pozwala na czasowe odstępstwo od zasady określonej w § 1. W uzasadnionych przypadkach terenowy organ administracji morskiej może zezwolić na wykonywanie stałego przewozu między portami polskimi przez statek podnoszący banderę państwa innego niż państwo członkowskie Unii Europejskiej.

Zezwolenie nie powstaje automatycznie. Może je wydać wyłącznie organ, na którego obszarze działania znajduje się port rozpoczęcia podróży, a więc właściwość organu jest związana z konkretnym portem. Uprawnienie ma również określone granice: dotyczy stałego przewozu między portami polskimi, może być udzielone tylko na czas oznaczony i wymaga wystąpienia uzasadnionego przypadku. Przepis wyraźnie odnosi wyjątek do statków pod banderą państwa spoza grona państw członkowskich Unii Europejskiej.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2001 r. poz. 1545.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 8.Art. 10.