Art. 7. Definicja armatora

Armatorem jest ten, kto we własnym imieniu uprawia żeglugę statkiem morskim własnym lub cudzym.

Komentarz do Art. 7.

Przepis określa, kto jest uznawany za armatora. Jest nim osoba, która we własnym imieniu uprawia żeglugę statkiem morskim. Definicja opiera się więc na dwóch podstawowych elementach: prowadzeniu żeglugi oraz działaniu we własnym imieniu. Samo posiadanie statku nie wystarcza do uznania za armatora, ponieważ przepis wiąże ten status z faktycznym uprawianiem żeglugi.

Istotne jest również to, że armator nie musi być właścicielem statku. Żegluga może być prowadzona zarówno statkiem własnym, jak i cudzym. Oznacza to, że o uznaniu za armatora decyduje sposób korzystania ze statku i charakter działania danej osoby, a nie wyłącznie prawo własności do jednostki.

W praktyce przepis pozwala odróżnić armatora od właściciela statku. Te role mogą należeć do tej samej osoby, ale mogą też występować rozdzielnie. Właściciel może być inną osobą niż ten, kto we własnym imieniu wykorzystuje statek do żeglugi. Kluczowe znaczenie ma zatem ustalenie, kto prowadzi żeglugę oraz czy czyni to we własnym imieniu. Definicja obejmuje każdy statek morski, niezależnie od tego, czy należy do osoby wykonującej żeglugę, czy do innego podmiotu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2001 r. poz. 1545.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 6.Art. 8.