Art. 60. Obowiązek udzielania pomocy ludziom na morzu

§ 1. Kapitan jest obowiązany nieść wszelką pomoc ludziom znajdującym się na morzu w niebezpieczeństwie, jeżeli udzielenie tej pomocy nie naraża na poważne niebezpieczeństwo jego statku i osób znajdujących się na nim.

§ 2. Armator nie odpowiada za naruszenie przez kapitana obowiązku określonego w § 1.

Komentarz do Art. 60.

Przepis określa obowiązek kapitana statku wobec ludzi znajdujących się na morzu w niebezpieczeństwie. Zgodnie z § 1 kapitan powinien nieść im „wszelką pomoc”, a więc podejmować działania zmierzające do udzielenia pomocy osobom znajdującym się w sytuacji zagrożenia na morzu. Obowiązek ten nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Nie powstaje w zakresie, w jakim udzielenie pomocy narażałoby na poważne niebezpieczeństwo statek kapitana albo osoby znajdujące się na tym statku.

Przepis wskazuje zatem dwie podstawowe przesłanki działania: po pierwsze, musi chodzić o ludzi znajdujących się na morzu w niebezpieczeństwie, po drugie, udzielenie pomocy nie może powodować poważnego zagrożenia dla statku ani dla osób na nim przebywających. Ocena sytuacji odnosi się więc nie tylko do potrzeb osób oczekujących pomocy, lecz także do bezpieczeństwa własnego statku i jego załogi lub innych znajdujących się na nim osób.

§ 2 reguluje odrębnie odpowiedzialność armatora. Stanowi, że armator nie odpowiada za naruszenie przez kapitana obowiązku określonego w § 1. W praktyce oznacza to, że przepis nakłada obowiązek bezpośrednio na kapitana, a jednocześnie wyłącza odpowiedzialność armatora za jego naruszenie. Artykuł łączy więc nakaz niesienia pomocy z wyraźnym ograniczeniem wynikającym z konieczności ochrony własnego statku i osób znajdujących się na jego pokładzie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2001 r. poz. 1545.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 59.Art. 61.