Art. 335. Prawo do odszkodowania przy wadliwym zgłoszeniu abandonu

Ubezpieczający, którego zgłoszenie abandonu nie odpowiada wymaganiom określonym w artykułach poprzedzających, zachowuje prawo do odszkodowania ubezpieczeniowego po udowodnieniu szkód rzeczywiście poniesionych.

Komentarz do Art. 335.

Przepis określa skutki zgłoszenia abandonu, które nie spełnia wymagań wskazanych w artykułach poprzedzających. Sam brak zgodności zgłoszenia z tymi wymaganiami nie pozbawia ubezpieczającego prawa do uzyskania odszkodowania ubezpieczeniowego. Prawo to zostaje jednak powiązane z koniecznością udowodnienia szkód rzeczywiście poniesionych.

Kluczowe znaczenie mają dwa elementy. Po pierwsze, zgłoszenie abandonu musi zostać ocenione w odniesieniu do wymagań określonych wcześniej w ustawie. Po drugie, jeżeli tych wymagań nie spełnia, ubezpieczający może dochodzić odszkodowania na zasadach wskazanych w tym przepisie, czyli po wykazaniu faktycznie poniesionej szkody. Przepis nie uzależnia tego prawa od samego zgłoszenia abandonu, lecz od udowodnienia rzeczywistego uszczerbku.

W praktyce regulacja rozdziela więc dwie kwestie: prawidłowość zgłoszenia abandonu oraz istnienie i rozmiar szkody. Nieprawidłowe zgłoszenie nie zamyka ubezpieczającemu drogi do odszkodowania, ale oznacza, że dla zachowania tego uprawnienia konieczne jest udowodnienie szkód, które rzeczywiście poniósł. Odszkodowanie jest zatem związane z wykazaną szkodą, a nie wyłącznie z treścią lub skutkiem samego zgłoszenia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2001 r. poz. 1545.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

odszkodowania

Art. 334.Art. 336.