Art. 281c. Uznanie roszczenia wobec Dodatkowego Funduszu

Roszczenie wobec Międzynarodowego Funduszu będzie uznawane za roszczenie wniesione przez tego samego wierzyciela wobec Dodatkowego Funduszu.

Komentarz do Art. 281c.

Przepis ustanawia zasadę dotyczącą sposobu traktowania roszczenia wobec Międzynarodowego Funduszu w relacji do Dodatkowego Funduszu. Jeżeli takie roszczenie jest rozpatrywane wobec Dodatkowego Funduszu, uznaje się je za roszczenie wniesione przez tego samego wierzyciela. Oznacza to, że przepis zachowuje tożsamość wierzyciela w odniesieniu do roszczenia kierowanego wobec obu wskazanych Funduszy.

Kluczowe znaczenie ma sformułowanie „będzie uznawane”. Ustawa nie opisuje odrębnej procedury ani dodatkowych warunków takiego uznania, lecz wprowadza wiążącą regułę kwalifikowania roszczenia. Nie wynika z niego, że powstaje nowe roszczenie, zmienia się jego treść albo że wierzyciel zostaje zastąpiony przez inną osobę. Przepis odnosi się wyłącznie do tego, kto jest traktowany jako podmiot wnoszący roszczenie.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na ujednoliceniu oceny wierzyciela przy rozpatrywaniu roszczenia wobec Dodatkowego Funduszu. Tożsamość wierzyciela nie jest w takim przypadku ustalana niezależnie, lecz przyjmuje się ją na podstawie roszczenia wobec Międzynarodowego Funduszu. Dzięki temu przepis wskazuje, jak należy rozumieć osobę wierzyciela w sytuacji, gdy to samo roszczenie jest odnoszone do obu Funduszy. adc

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2001 r. poz. 1545.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 281b.Art. 281d.