Art. 260. Rozkład szkody przy zderzeniu bez ustalonej przyczyny

§ 1. Jeżeli zderzenie nastąpiło wskutek przypadku lub siły wyższej albo jeżeli przyczyny nie można ustalić, szkodę ponosi ten, kto jej doznał.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się również, gdy statki lub jeden z nich były w czasie zderzenia zakotwiczone.

Komentarz do Art. 260.

Przepis określa, kto ponosi szkodę powstałą wskutek zderzenia statków w sytuacji, gdy nie można przypisać jej konkretnej przyczyny lub odpowiedzialności na podstawie ustalonego przebiegu zdarzenia. Zgodnie z § 1, jeżeli zderzenie nastąpiło wskutek przypadku albo siły wyższej, szkodę ponosi ten, kto jej doznał. Taka sama zasada obowiązuje wtedy, gdy przyczyny zderzenia nie można ustalić.

Regulacja obejmuje więc trzy sytuacje: zderzenie będące następstwem przypadku, zderzenie spowodowane siłą wyższą oraz zderzenie o niewyjaśnionej przyczynie. W każdym z tych wariantów ciężar szkody pozostaje po stronie podmiotu, który jej doznał. Przepis nie przewiduje w takim przypadku przeniesienia szkody na drugiego uczestnika zderzenia na podstawie samego faktu, że do zdarzenia doszło.

§ 2 rozszerza zastosowanie tej zasady na zderzenia, w których statki albo jeden z nich były w chwili zdarzenia zakotwiczone. Sam fakt zakotwiczenia nie wyłącza zatem reguły określonej w § 1. Jeżeli również w takiej sytuacji zderzenie było wynikiem przypadku, siły wyższej albo jego przyczyny nie da się ustalić, szkodę ponosi ten, kto jej doznał.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu podstawowej reguły rozliczenia szkody w razie braku ustalonej przyczyny zderzenia lub wystąpienia okoliczności niezależnych od uczestników, a także na wyraźnym objęciu tą regułą statków zakotwiczonych.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2001 r. poz. 1545.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 259.Art. 261.