Art. 233. Brak wynagrodzenia za nieskuteczne ratownictwo

Z zastrzeżeniem postanowień art. 241 § 1 i 3, nie należy się wynagrodzenie za ratownictwo morskie, które nie dało pożytecznego wyniku.

Komentarz do Art. 233.

Przepis określa zasadę dotyczącą wynagrodzenia za ratownictwo morskie. Jeżeli takie ratownictwo nie dało pożytecznego wyniku, wynagrodzenie za jego wykonanie nie przysługuje. Oznacza to, że sam fakt podjęcia lub przeprowadzenia działań ratowniczych nie wystarcza do powstania prawa do zapłaty. Znaczenie ma ich rezultat, oceniany w świetle kryterium wskazanego w przepisie, czyli osiągnięcie pożytecznego wyniku.

Reguła ta została sformułowana z wyraźnym zastrzeżeniem postanowień art. 241 § 1 i 3. Przepis nie przedstawia treści tych postanowień, ale wskazuje, że zasada odmowy wynagrodzenia za ratownictwo bez pożytecznego wyniku nie jest stosowana w oderwaniu od wyjątków lub szczególnych uregulowań zawartych w tych jednostkach. Ocena, czy wynagrodzenie się należy, wymaga więc uwzględnienia zarówno braku pożytecznego wyniku, jak i znaczenia zastrzeżenia odnoszącego się do art. 241 § 1 i 3.

W praktyce przepis wyznacza podstawową zależność między skutkiem ratownictwa morskiego a zapłatą: brak pożytecznego wyniku oznacza brak wynagrodzenia, chyba że zastosowanie mają postanowienia wskazane w zastrzeżeniu. Dzięki temu rezultat działań stanowi centralny element oceny prawa do wynagrodzenia, a nie samo podjęcie czynności ratowniczych.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2001 r. poz. 1545.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

ratownictwo

wynagrodzenia

Art. 232.Art. 234.