Art. 211. Przesłanki i wysokość wynagrodzenia maklera

§ 1. Za pośredniczenie w zawarciu umowy należy się maklerowi wynagrodzenie (prowizja) tylko wówczas, gdy umowa została zawarta wskutek jego zabiegów.

§ 2. Wysokość wynagrodzenia maklera określa umowa, a w jej braku należy się maklerowi wynagrodzenie w wysokości przyjętej w stosunkach danego rodzaju.

Komentarz do Art. 211.

Przepis określa zasady wynagrodzenia maklera za pośredniczenie w zawarciu umowy. Wynagrodzenie to ma formę prowizji i przysługuje tylko wtedy, gdy umowa została zawarta wskutek jego zabiegów. Oznacza to, że samo podejmowanie czynności pośredniczących nie jest wystarczające. Konieczne jest także zawarcie umowy oraz istnienie związku między działaniami maklera a jej zawarciem.

Kluczowe znaczenie ma więc faktyczny rezultat pośrednictwa. Jeżeli umowa nie zostanie zawarta, przepis nie przewiduje należności z tytułu wynagrodzenia określonego w § 1. Podobnie, samo zawarcie umowy nie przesądza jeszcze o prowizji, jeżeli nie nastąpiło ono wskutek zabiegów maklera.

§ 2 wskazuje sposób ustalenia wysokości wynagrodzenia. W pierwszej kolejności decyduje o niej umowa. Strony mogą zatem określić wysokość prowizji w treści uzgodnionych warunków. Jeżeli umowa nie określa wynagrodzenia, maklerowi należy się kwota w wysokości przyjętej w stosunkach danego rodzaju. Przepis przewiduje tym samym rozwiązanie na wypadek braku ustaleń dotyczących kwoty, odwołując się do poziomu wynagrodzenia stosowanego przy tego rodzaju relacjach.

W praktyce przepis rozdziela dwie kwestie: prawo do wynagrodzenia zależy od skutecznego pośrednictwa prowadzącego do zawarcia umowy, natomiast wysokość wynagrodzenia wynika przede wszystkim z umowy, a w razie jej braku z przyjętej wysokości wynagrodzenia w stosunkach danego rodzaju.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2001 r. poz. 1545.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

wynagrodzenia

Art. 210.Art. 212.