Art. 193. Dysponowanie przestrzenią statku przez czarterującego

§ 1. Czarterujący może dysponować całą przestrzenią statku przeznaczoną do przewozu ładunku i pasażerów.

§ 2. Bez zgody czarterującego nie wolno armatorowi w żadnej części statku, choćby niezajętej przez czarterującego, przewozić na swój rachunek ładunku lub pasażerów.

Komentarz do Art. 193.

Przepis określa zakres uprawnień czarterującego oraz ograniczenie dotyczące działań armatora w odniesieniu do przewozu ładunku i pasażerów. Czarterujący może dysponować całą przestrzenią statku, która jest przeznaczona do przewozu ładunków i pasażerów. Uprawnienie to obejmuje zatem nie tylko część faktycznie zajętą, lecz całą wskazaną przestrzeń przewozową statku.

Jednocześnie armator nie może, bez zgody czarterującego, przewozić na swój rachunek własnego ładunku ani pasażerów. Zakaz został sformułowany szeroko, ponieważ dotyczy „żadnej części statku”, a więc także tej przestrzeni, która pozostaje niezajęta przez czarterującego. Sam fakt, że dana część statku nie jest przez niego wykorzystywana, nie pozwala armatorowi na samodzielne przeznaczenie jej do przewozu na własny rachunek.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na przyznaniu czarterującemu wyłącznego wpływu na wykorzystanie całej przestrzeni statku przeznaczonej do przewozu ładunków i pasażerów, z zastrzeżeniem jego zgody na przewozy wykonywane przez armatora na jego własny rachunek. Regulacja zapobiega więc sytuacji, w której armator korzystałby z niewykorzystanej części statku w sposób konkurujący z uprawnieniem czarterującego. Kluczowe są dwa elementy: możliwość dysponowania całą przestrzenią przewozową oraz konieczność uzyskania zgody czarterującego na własne przewozy armatora.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2001 r. poz. 1545.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 192.Art. 194.