Art. 153. Ustalenie wysokości frachtu

Wysokość frachtu określa umowa. W braku umowy fracht oblicza się na podstawie stawek stosowanych w miejscu i w czasie załadowania.

Komentarz do Art. 153.

Przepis określa sposób ustalania wysokości frachtu, czyli należności, której kwota może wynikać bezpośrednio z umowy. Podstawową zasadą jest więc związanie wysokości frachtu ustaleniami stron. Umowa może wskazywać konkretną kwotę albo sposób jej określenia, jednak sam przepis nie narzuca żadnego szczególnego formatu takich ustaleń.

Dopiero w braku umowy dotyczącej wysokości frachtu zastosowanie znajduje reguła zastępcza. W takim przypadku fracht oblicza się na podstawie stawek stosowanych w miejscu i w czasie załadowania. Oba te elementy mają znaczenie: punktem odniesienia są stawki obowiązujące w określonej lokalizacji oraz w konkretnym momencie, związanym z załadunkiem. Nie chodzi zatem o dowolne stawki, lecz o te, które są stosowane w miejscu i czasie wskazanych w przepisie.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na tym, że wysokość frachtu może być ustalona na dwa sposoby. W pierwszej kolejności decyduje treść umowy. Jeżeli jej brak, kwotę można ustalić przez odwołanie do stawek stosowanych przy załadunku. Przepis zapewnia tym samym podstawę do obliczenia frachtu także wtedy, gdy strony nie określiły go w umowie, a jednocześnie wiąże takie obliczenie z rzeczywistymi warunkami miejsca i czasu załadowania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2001 r. poz. 1545.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 152.Art. 154.