Art. 102b. Suma ubezpieczenia a granica odpowiedzialności za roszczenia morskie

Suma ubezpieczenia każdego statku od odpowiedzialności za roszczenia morskie dla roszczeń wynikłych z każdego odrębnego zdarzenia, powinna być równa odpowiedniej maksymalnej granicy odpowiedzialności, określonej zgodnie z Konwencją o ograniczeniu odpowiedzialności.

Komentarz do Art. 102b.

Przepis określa wymaganą wysokość sumy ubezpieczenia statku w zakresie odpowiedzialności za roszczenia morskie. Odnosi się do każdego statku oraz do roszczeń wynikłych z każdego odrębnego zdarzenia, co oznacza, że wysokość sumy ubezpieczenia należy odnosić do konkretnego zdarzenia, a nie do wszystkich możliwych roszczeń ujmowanych łącznie.

Kluczową zasadą jest równość sumy ubezpieczenia i odpowiedniej maksymalnej granicy odpowiedzialności. Przepis nie wskazuje tej granicy samodzielnie, lecz odsyła do zasad określonych zgodnie z Konwencją o ograniczeniu odpowiedzialności. To właśnie według tych zasad ustalana jest właściwa maksymalna granica, z którą porównuje się sumę ubezpieczenia.

Znaczenie regulacji polega na powiązaniu zakresu finansowego ubezpieczenia z limitem odpowiedzialności za roszczenia morskie. Suma ubezpieczenia nie powinna być ustalana w oderwaniu od tego limitu, lecz ma mu odpowiadać dla każdego odrębnego zdarzenia. Przepis tworzy więc jednolity punkt odniesienia dla określenia wymaganej wysokości ochrony ubezpieczeniowej dotyczącej statku. Jednocześnie wskazuje, że znaczenie ma zarówno rodzaj roszczeń, czyli roszczenia morskie, jak i zdarzenie, z którego one wynikły.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2001 r. poz. 1545.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 102a.Art. 102c.