Art. 709¹⁸. k.c.

Stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego tytułu do umowy, w której jedna strona oddaje rzecz do używania, a druga płaci wynagrodzenie równe wartości rzeczy

Do umowy, przez którą jedna strona zobowiązuje się oddać rzecz stanowiącą jej własność do używania albo do używania i pobierania pożytków drugiej stronie, a druga strona zobowiązuje się zapłacić właścicielowi rzeczy w umówionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej wartości rzeczy w chwili zawarcia tej umowy, stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego tytułu.

Komentarz do Art. 709¹⁸. kc

Art. 709^18 Kodeksu cywilnego wprowadza szczególną regulację dotyczącą umowy, która łączy elementy najmu oraz sprzedaży, a w szczególności umowy leasingu. Przepis ten stanowi, że do umowy, w której jedna strona (leasingodawca) zobowiązuje się oddać rzecz stanowiącą jej własność do używania albo do używania i pobierania pożytków drugiej stronie (leasingobiorcy), a leasingobiorca zobowiązuje się zapłacić właścicielowi rzeczy w umówionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej wartości rzeczy w chwili zawarcia tej umowy, stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego tytułu.

Komentarz:

Charakter umowy: Przepis ten odnosi się do umowy leasingu, która jest umową nienazwaną, ale uregulowaną w Kodeksie cywilnym. Leasing łączy w sobie elementy najmu (używanie rzeczy) oraz sprzedaży (możliwość nabycia rzeczy po zakończeniu okresu leasingu).
Obowiązki stron: Leasingodawca zobowiązuje się oddać rzecz do używania lub do używania i pobierania pożytków, natomiast leasingobiorca zobowiązuje się do zapłaty wynagrodzenia w umówionych ratach. Wynagrodzenie to musi być równe co najmniej wartości rzeczy w chwili zawarcia umowy, co zabezpiecza interesy leasingodawcy.
Stosowanie przepisów: Przepis ten nakazuje stosowanie odpowiednich przepisów niniejszego tytułu, co oznacza, że do umowy leasingu stosuje się przepisy dotyczące najmu, o ile nie są one sprzeczne z istotą leasingu. Przykładowo, przepisy dotyczące obowiązków najemcy w zakresie utrzymania rzeczy w należytym stanie mogą być stosowane odpowiednio do leasingobiorcy.
Wartość rzeczy: Kluczowym elementem jest określenie wartości rzeczy w chwili zawarcia umowy. Wynagrodzenie leasingobiorcy musi być równe co najmniej tej wartości, co ma na celu zabezpieczenie interesów leasingodawcy i zapewnienie, że umowa nie będzie dla niego niekorzystna finansowo.
Raty wynagrodzenia: Umowa leasingu przewiduje płatność wynagrodzenia w ratach, co odróżnia ją od tradycyjnej umowy sprzedaży, gdzie zapłata następuje jednorazowo. Raty te muszą być ustalone w taki sposób, aby łączna ich suma była równa co najmniej wartości rzeczy.
Elastyczność umowy: Leasing jest umową elastyczną, która może być dostosowana do potrzeb stron. Może obejmować różne rodzaje rzeczy, zarówno ruchomości, jak i nieruchomości, oraz różne okresy trwania umowy.

Podsumowując, art. 709^18 Kodeksu cywilnego wprowadza kompleksową regulację umowy leasingu, zapewniając ochronę interesów obu stron umowy. Przepis ten podkreśla konieczność odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących najmu, co pozwala na elastyczne dostosowanie umowy do specyficznych potrzeb stron.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

umowa używania

umowa pobierania

wynagrodzenie pieniężne

wartość rzeczy

chwila zawarcia

strona zobowiązująca

właściciel rzeczy

umówione raty

przepisy tytułu

własność rzeczy

Art. 709¹⁷.Art. 710.