Art. 1. Zgoda na ratyfikację umowy ekstradycyjnej

Wyraża się zgodę na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec o uzupełnieniu i ułatwieniu stosowania Europejskiej Konwencji o ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 r., sporządzonej w Berlinie dnia 17 lipca 2003 r.

Komentarz do Art. 1.

Przepis wyraża zgodę na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji umowy zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec. Umowa dotyczy uzupełnienia i ułatwienia stosowania Europejskiej Konwencji o ekstradycji. Oznacza to, że regulacja odnosi się do porozumienia, którego przedmiotem jest współpraca obu państw przy stosowaniu wskazanej konwencji, a nie do całego systemu ekstradycji w oderwaniu od tego aktu.

Kluczowym elementem przepisu jest zgoda na ratyfikację. Sam artykuł nie określa szczegółowych zasad wydawania osób, przesłanek ekstradycji, właściwości organów ani trybu postępowania. Nie przytacza również postanowień umowy i nie rozstrzyga bezpośrednio o prawach lub obowiązkach osób, których mogłyby dotyczyć postępowania ekstradycyjne. Jego treść ogranicza się do wskazania konkretnej umowy oraz wyrażenia zgody na dokonanie przez Prezydenta czynności ratyfikacyjnej.

Znaczenie praktyczne przepisu polega więc na stworzeniu podstawy do ratyfikacji tej umowy przez Prezydenta. Dopiero sama umowa, wraz z regulacjami, do których przepis się odwołuje, może określać rozwiązania służące uzupełnieniu i ułatwieniu współpracy ekstradycyjnej między Polską a Niemcami. Art. 1 pełni zatem funkcję upoważniającą i wskazuje zakres przedmiotowy zgody, bez wprowadzania odrębnych, szczegółowych reguł dotyczących ekstradycji.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2004 r. poz. 146.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

ekstradycja

ratyfikacja

Art. 2.